Rosnąca liczba zachorowań na grypę wymaga od podmiotów ochrony zdrowia przejścia w tryb operacyjny „influenza-mode”, znany z poprzednich sezonów epidemicznych. Kluczowym elementem jest szybkie uruchomienie zestawu działań porządkujących przepływ pacjentów i pracę personelu. Brak takiego przełączenia skutkuje chaotycznym przeciążeniem POZ i SOR, nawet przy umiarkowanym wzroście zachorowań. Influenza-mode nie jest strategią kryzysową, lecz procedurą prewencyjną, która powinna być aktywowana wcześnie. Opóźnienie decyzji znacząco obniża jej skuteczność. Rekomendacja dotyczy zarówno dużych szpitali, jak i mniejszych placówek ambulatoryjnych.

Pierwszym filarem pakietu grypowego powinien być jasny triage infekcyjny. Oddzielenie pacjentów z objawami infekcji od pozostałych chorych ogranicza transmisję i poprawia bezpieczeństwo. W POZ oznacza to wyodrębnione godziny przyjęć lub ścieżki wejścia, a w SOR – szybkie algorytmy kwalifikacji. Kluczowe jest, aby personel miał jednoznaczne wytyczne i nie musiał improwizować. Spójność decyzji redukuje napięcia i skraca czas obsługi pacjentów. Triage jest najtańszym, a zarazem jednym z najskuteczniejszych narzędzi operacyjnych.

Drugim elementem jest komunikacja z pacjentami, prowadzona w sposób wyprzedzający. Jasne komunikaty dotyczące objawów, wskazań do zgłoszenia się do lekarza oraz możliwości teleporady ograniczają niepotrzebne wizyty. Brak takiej komunikacji powoduje, że pacjenci „testują” system, zgłaszając się masowo do SOR. W praktyce oznacza to przeciążenie oddziałów ratunkowych przypadkami, które mogłyby być obsłużone ambulatoryjnie. Influenza-mode wymaga spójnego przekazu na poziomie placówki i regionu. Komunikacja staje się narzędziem zarządzania ruchem pacjentów.

Trzecim filarem jest plan absencji kadrowej, często niedoceniany w przygotowaniach sezonowych. Grypa dotyka również personel medyczny, co szybko obnaża braki rezerw kadrowych. Placówki powinny mieć gotowe scenariusze zastępstw, przesunięć grafików i priorytetyzacji świadczeń. Brak planu skutkuje nadmiernym obciążeniem dostępnych pracowników i wzrostem ryzyka błędów. Influenza-mode to również zarządzanie zmęczeniem zespołów. Stabilność kadrowa decyduje o wydolności całego systemu.

Czwartym elementem są szybkie ścieżki diagnostyczne i terapeutyczne, obejmujące dostęp do testów oraz leczenia przeciwwirusowego. Opóźnienia w diagnostyce wydłużają czas obsługi pacjenta i zwiększają ryzyko powikłań. Placówki powinny monitorować dostępność testów i leków w trybie bieżącym. Wskaźnikami uruchamiającymi i utrzymującymi influenza-mode powinny być dynamika zachorowań oraz obłożenie POZ i SOR. To twarde dane, a nie subiektywne odczucia, powinny sterować decyzjami operacyjnymi.

Źródła: Rynek Zdrowia, Medycyna Praktyczna
Opracowanie redakcyjne: Debaty Zdrowie