Wejście w życie nowej listy refundacyjnej z początkiem 2026 roku wymaga ustanowienia odrębnego, operacyjnego wątku monitorującego jej skutki w praktyce. Sama decyzja refundacyjna nie jest równoznaczna z dostępnością terapii, a pierwsze miesiące roku są kluczowe dla oceny realnego wdrożenia.

Podstawowym zadaniem monitoringu powinno być zidentyfikowanie, które ośrodki faktycznie uruchamiają nowe programy lekowe i w jakim tempie. Różnice pomiędzy regionami mogą ujawnić strukturalne bariery organizacyjne lub kontraktowe, które nie są widoczne na etapie decyzji centralnych.

Drugim obszarem obserwacji są wąskie gardła diagnostyczne i kwalifikacyjne. Brak dostępu do badań molekularnych, ograniczona liczba specjalistów lub niejednoznaczne kryteria kwalifikacji mogą skutecznie blokować rozpoczęcie leczenia mimo formalnej refundacji.

Istotnym elementem analizy są pierwsze sygnały nierówności regionalnych. Jeżeli dostęp do nowych terapii będzie skoncentrowany w wąskiej grupie ośrodków referencyjnych, ryzyko pogłębienia różnic w dostępie do leczenia znacząco wzrośnie.

Źródłowo monitoring powinien być oparty na komunikatach Ministerstwa Zdrowia oraz dokumentach AOTMiT, w tym opiniach i rekomendacjach Rady Przejrzystości. Pozwala to zachować spójność analizy z intencjami regulatora i płatnika publicznego.

W ujęciu operacyjnym taki monitoring umożliwia szybkie reagowanie na problemy wdrożeniowe i dostarcza decydentom argumentów do korekt organizacyjnych. W PDB powinien on funkcjonować jako stały element analizy w całym pierwszym kwartale 2026 roku.

Źródła:
– Ministerstwo Zdrowia
– AOTMiT
– Rynek Zdrowia

Opracowanie redakcyjne: Debaty Zdrowie