Sztuczna inteligencja coraz częściej pełni rolę pierwszego źródła informacji zdrowotnej dla pacjentów. Dotyczy to również osób z pęcherzem nadreaktywnym, które poszukują wyjaśnień objawów i opcji leczenia. Badania pokazują jednak istotne różnice jakości odpowiedzi generowanych przez różne chatboty. Dodatkowym problemem jest wysoki poziom trudności językowej przekazu. Treści te często przekraczają zalecany poziom zrozumiałości dla populacji ogólnej.

Z perspektywy klinicznej ma to bezpośrednie konsekwencje dla relacji lekarz–pacjent. Pacjenci trafiają do gabinetów z częściowo błędnymi lub nadmiernie skomplikowanymi informacjami. Może to utrudniać komunikację i obniżać skuteczność leczenia. W przypadku chorób przewlekłych, takich jak OAB, edukacja pacjenta jest kluczowym elementem terapii. Niewłaściwa informacja może prowadzić do niskiej adherencji.

Eksperci podkreślają, że AI nie jest neutralnym kanałem przekazu wiedzy. Jakość odpowiedzi zależy od modelu, danych treningowych i sposobu formułowania pytań. Brak kontroli merytorycznej rodzi ryzyko dezinformacji zdrowotnej. Szczególnie narażeni są pacjenci starsi i osoby z niższymi kompetencjami zdrowotnymi. To wyzwanie dla systemów ochrony zdrowia.

Rozwiązaniem może być tworzenie „klinicznie nadzorowanych” warstw edukacyjnych opartych na AI. Takie narzędzia mogłyby łączyć automatyzację z walidacją treści przez ekspertów. Umożliwiłoby to dostarczanie informacji zgodnych z aktualnymi wytycznymi i dostosowanych językowo. Wymaga to jednak zaangażowania instytucji medycznych i regulatorów. Bez tego rynek pozostanie niespójny.

Zalecenie dla odbiorców: placówki medyczne i towarzystwa naukowe powinny rozważyć aktywną obecność w obszarze edukacji pacjenta z wykorzystaniem AI. Kluczowe jest opracowanie standardów jakości i czytelności treści. Warto również edukować pacjentów, jak krytycznie oceniać informacje pozyskiwane z chatbotów i innych narzędzi cyfrowych.

Źródła: BMC Urology; Medical Tribune
Opracowanie redakcyjne: Debaty Zdrowie