Światowa Organizacja Zdrowia coraz wyraźniej osadza bezpieczeństwo zdrowotne w kontekście konfliktów zbrojnych i destabilizacji politycznej. Przykład Sudanu, określanego jako „najpoważniejszy kryzys humanitarny na świecie”, stał się punktem odniesienia dla nowej narracji łączącej zdrowie, bezpieczeństwo i geopolitykę.

Konflikty zbrojne prowadzą do załamania systemów opieki zdrowotnej, przerwania programów szczepień, niedoborów leków oraz masowych migracji ludności. W efekcie zagrożenia zdrowotne przestają mieć charakter lokalny i zaczynają wpływać na stabilność całych regionów, w tym Europy.

Dla donorów międzynarodowych oznacza to konieczność koncentracji środków na działaniach interwencyjnych i humanitarnych. Finansowanie kierowane jest przede wszystkim na obszary objęte konfliktami, kosztem długoterminowych programów profilaktycznych i systemowych reform zdrowotnych.

W praktyce rośnie konkurencja o uwagę decydentów oraz o ograniczone zasoby finansowe. Tematy określane jako „niepilne”, choć istotne z punktu widzenia zdrowia publicznego, mogą być przesuwane na dalszy plan w obliczu nagłych kryzysów humanitarnych.

Zmiana ta wpływa również na agendy organizacji międzynarodowych, które muszą balansować między reagowaniem kryzysowym a realizacją celów długofalowych, takich jak walka z chorobami przewlekłymi czy starzeniem się społeczeństw.

Dla państw europejskich i instytucji unijnych oznacza to konieczność rewizji priorytetów w polityce zdrowotnej i rozwojowej. Zdrowie coraz częściej staje się elementem strategii bezpieczeństwa, a nie wyłącznie domeną polityki społecznej.

Źródła:
– World Health Organization
– Reuters
– Al Jazeera

Opracowanie redakcyjne: Debaty Zdrowie