Dyskusja o zmianie terminu corocznej waloryzacji wynagrodzeń w ochronie zdrowia – z lipca na styczeń – ponownie wraca do debaty systemowej. Propozycja ta dotyczy jednego z najbardziej wrażliwych obszarów funkcjonowania publicznego systemu: kosztów osobowych.

Z punktu widzenia zarządzania finansami szpitali przesunięcie waloryzacji na początek roku zwiększa przewidywalność budżetową. Jednostki mogłyby planować koszty wynagrodzeń w pełnym cyklu rocznym, bez konieczności dokonywania korekt w trakcie roku budżetowego.

Dla płatnika publicznego oznaczałoby to większą kontrolę nad dynamiką wydatków oraz lepsze dopasowanie wzrostu wynagrodzeń do planów finansowych NFZ. W tym ujęciu zmiana terminu jawi się jako narzędzie stabilizacji systemu finansowego.

Jednocześnie propozycja ta budzi istotne obawy po stronie personelu medycznego. Przesunięcie waloryzacji może być postrzegane jako opóźnienie realnego wzrostu wynagrodzeń, szczególnie w warunkach inflacyjnych i rosnących kosztów życia.

Ryzyko narastania napięć pracowniczych pozostaje wysokie, zwłaszcza w kontekście już istniejących problemów z niedoborem kadr, wypaleniem zawodowym i migracją personelu. Każda zmiana w mechanizmie wynagradzania ma bezpośrednie przełożenie na morale i stabilność zespołów.

W efekcie system staje przed klasycznym dylematem: zwiększyć przewidywalność finansową kosztem potencjalnych konfliktów społecznych, czy utrzymać dotychczasowy model, akceptując jego ograniczenia budżetowe. Sposób rozstrzygnięcia tej kwestii będzie jednym z kluczowych testów polityki zdrowotnej w 2026 roku.

Źródła:
– Rynek Zdrowia
– Medexpress
– Polityka Zdrowotna

Opracowanie redakcyjne: Debaty Zdrowie