W czasopiśmie Radiotherapy and Oncology w 2026 roku opublikowano wyniki badania fazy III SAKK 09/10, prowadzonego przez Ghadjara i współpracowników. Autorzy porównali skuteczność eskalowanej dawki ratunkowej radioterapii (70 Gy) z dawką standardową (64 Gy) u pacjentów po prostatektomii radykalnej z biochemiczną wznową choroby.

Badanie wykazało istotną poprawę kontroli biochemicznej u chorych leczonych wyższą dawką promieniowania. Wynik ten potwierdza, że intensyfikacja leczenia miejscowego może mieć znaczenie nawet w sytuacji nawrotu po leczeniu chirurgicznym.

Jednocześnie autorzy zwracają uwagę na konieczność bilansowania korzyści onkologicznych z ryzykiem późnej toksyczności. Wyższa dawka wiąże się z większym obciążeniem dla tkanek zdrowych, co ma szczególne znaczenie w kontekście jakości życia pacjentów.

Znaczenie pracy Ghadjara wykracza poza techniczne aspekty radioterapii. Publikacja dostarcza danych, które mogą wpływać na aktualizację wytycznych klinicznych oraz praktykę codzienną w ośrodkach onkologicznych, zwłaszcza tam, gdzie decyzje o eskalacji dawki są podejmowane indywidualnie.

Z perspektywy systemowej badanie wpisuje się w szerszą debatę o personalizacji leczenia onkologicznego. Eskalacja dawki nie powinna być rozwiązaniem uniwersalnym, lecz zarezerwowanym dla pacjentów o określonym profilu ryzyka, z jasno zdefiniowanymi kryteriami kwalifikacji.

W kontekście starzejących się populacji i rosnącej liczby pacjentów po prostatektomii praca SAKK 09/10 ma istotne znaczenie dla planowania zasobów radioterapii. Pokazuje, że poprawa wyników leczenia może wymagać intensyfikacji terapii, ale tylko przy równoczesnej, twardej ocenie działań niepożądanych.

Źródło:
– Ghadjar P. et al., Dose-intensified versus conventional-dose salvage radiotherapy after radical prostatectomy (SAKK 09/10), Radiotherapy and Oncology, 2026

Opracowanie redakcyjne: Debaty Zdrowie