Wejście w życie wykazu refundacyjnego od 1 stycznia 2026 r., obejmującego 24 nowe terapie, stanowi istotny sygnał zwiększenia strumienia finansowania farmakoterapii w Polsce. Decyzje te wzmacniają rolę refundacji jako głównego instrumentu dostępu do innowacyjnego leczenia.

Z perspektywy rynku farmaceutycznego oznacza to potencjalny wzrost wolumenów oraz rozszerzenie portfeli terapeutycznych w kluczowych obszarach klinicznych. Jednocześnie każda nowa refundacja pociąga za sobą wzrost wymagań formalnych i organizacyjnych po stronie świadczeniodawców.

Programy lekowe coraz częściej wiążą się z rozbudowanymi kryteriami kwalifikacji pacjentów, koniecznością precyzyjnej diagnostyki oraz obowiązkiem szczegółowego raportowania efektów leczenia. To element, który bezpośrednio wpływa na tempo wdrażania nowych terapii w praktyce klinicznej.

W tym kontekście pojawia się ryzyko tzw. „uptake risk”. Ośrodki mogą nie być w pełni przygotowane do szybkiego uruchomienia nowych programów z powodu ograniczeń kadrowych, diagnostycznych lub kontraktowych, co opóźnia realny dostęp pacjentów do leczenia.

Dla rynku kluczowe znaczenie ma więc nie tylko sama decyzja refundacyjna, lecz zdolność systemu do jej absorpcji. Dostępność diagnostyki, wyszkolonego personelu oraz sprawne procedury administracyjne stają się warunkiem materializacji wartości refundacji.

W 2026 roku obserwacja tempa i skali wdrożeń nowych terapii powinna być jednym z głównych punktów analizy rynkowej. Różnice regionalne w uptake mogą stać się istotnym sygnałem dla decydentów i płatnika publicznego.

Źródła:
– Ministerstwo Zdrowia
– Rynek Zdrowia
– PAP Zdrowie

Opracowanie redakcyjne: Debaty Zdrowie