Od 1 stycznia 2026 r. Narodowy Fundusz Zdrowia wprowadził korekty wycen szeregu świadczeń, obejmujące m.in. diagnostykę obrazową oraz wybrane procedury ambulatoryjne i szpitalne. Zmiany te pojawiają się w momencie, gdy placówki ochrony zdrowia już funkcjonują pod silną presją kosztową wynikającą z rosnących wynagrodzeń, cen energii oraz inflacji kosztów usług i materiałów medycznych.

W praktyce oznacza to, że część procedur będzie rozliczana poniżej realnego kosztu ich wykonania, szczególnie w obszarach wysoko zależnych od aparatury, personelu technicznego i serwisu sprzętu, takich jak tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny czy diagnostyka ultrasonograficzna. Dla wielu szpitali i centrów diagnostycznych są to segmenty o wysokich kosztach stałych, które trudno szybko dostosować do spadających przychodów.

Eksperci rynku ochrony zdrowia zwracają uwagę, że obniżki wycen mogą prowadzić do ograniczenia liczby wykonywanych badań lub wydłużania kolejek, zwłaszcza w placówkach publicznych działających na granicy rentowności. W skrajnych przypadkach może to skłaniać zarządzających do przesuwania zasobów w stronę procedur lepiej finansowanych lub do zwiększania udziału działalności komercyjnej kosztem kontraktu z NFZ.

Z punktu widzenia systemowego jest to kolejny sygnał, że model finansowania oparty na sztywnych taryfach nie nadąża za dynamiką kosztów w ochronie zdrowia. Jeżeli korekty wycen nie zostaną skompensowane innymi mechanizmami – np. dodatkowymi strumieniami finansowania, programami wsparcia lub aktualizacją koszyków świadczeń – może to prowadzić do dalszego pogorszenia dostępności diagnostyki w sektorze publicznym.

Dla decydentów oznacza to konieczność pilnego monitorowania wpływu tych zmian na wolumen realizowanych świadczeń, czas oczekiwania pacjentów oraz stabilność finansową placówek, szczególnie tych działających w regionach o ograniczonej konkurencji i mniejszym udziale sektora prywatnego.

Źródła: Rynek Zdrowia, PAP
Opracowanie redakcyjne: Debaty Zdrowie