Eksperci alarmują, że z zespołem stopy cukrzycowej może zmagać się w Polsce 200–250 tys. pacjentów. Jest to jedno z najpoważniejszych powikłań cukrzycy, które może prowadzić do trudno gojących się ran, infekcji, hospitalizacji i amputacji. Problem dotyczy nie tylko diabetologii, ale także podstawowej opieki zdrowotnej, chirurgii, leczenia ran, rehabilitacji i edukacji pacjentów. W praktyce wymaga dobrze skoordynowanej opieki wielu specjalistów.

Stopa cukrzycowa rozwija się najczęściej u pacjentów z długo trwającą lub źle kontrolowaną cukrzycą. Ryzyko zwiększają neuropatia, zaburzenia krążenia, niewłaściwa pielęgnacja stóp i opóźnione zgłoszenie się do lekarza. Nawet niewielka rana może u chorego na cukrzycę stać się początkiem poważnego powikłania. Wczesna diagnostyka i szybkie leczenie ran mogą ograniczyć liczbę amputacji.

Specjaliści apelują o rozwój wyspecjalizowanych ośrodków zajmujących się leczeniem stopy cukrzycowej. Takie placówki powinny zapewniać dostęp do diagnostyki naczyniowej, leczenia ran, konsultacji chirurgicznej, diabetologicznej, ortopedycznej i rehabilitacyjnej. Ważne jest również prowadzenie edukacji pacjentów, aby potrafili rozpoznawać pierwsze objawy zagrożenia. Bez dobrej organizacji opieki pacjenci często trafiają do specjalisty zbyt późno.

Dla systemu ochrony zdrowia jest to obszar, w którym profilaktyka może przynieść duże korzyści kliniczne i finansowe. Amputacje wiążą się z wysoką śmiertelnością, utratą samodzielności, kosztami rehabilitacji i opieki długoterminowej. Skuteczne leczenie stopy cukrzycowej wymaga inwestycji w zespoły interdyscyplinarne oraz jasne ścieżki kierowania pacjentów. W kolejnych latach ten temat powinien być traktowany jako jeden z priorytetów opieki nad chorymi na cukrzycę.

Źródła:
Polityka Zdrowotna / PAP. (politykazdrowotna.com)

Opracowanie redakcyjne: Debaty Zdrowie