Centralna e-rejestracja weszła w fazę operacyjną, a Centrum e-Zdrowia przedstawiło pierwsze podsumowania jej funkcjonowania. System objął na start m.in. mammografię, test HPV HR oraz pierwszą wizytę kardiologiczną, co pozwoliło na lepsze zarządzanie pulą dostępnych terminów. Wskazywanym efektem jest realne ograniczenie zjawiska niewykorzystanych wizyt, potocznie określanych jako „puste terminy”. Z punktu widzenia pacjentów oznacza to szybszy dostęp do świadczeń i większą przejrzystość procesu rejestracji. Dla świadczeniodawców jest to jednocześnie test dojrzałości cyfrowej i zdolności do raportowania danych w czasie zbliżonym do rzeczywistego.

Pierwsze analizy pokazują, że centralizacja rejestracji sprzyja lepszemu bilansowaniu popytu i podaży świadczeń, szczególnie w dużych aglomeracjach. W praktyce mechanizm „ratowania terminów” polega na ponownym udostępnianiu wizyt odwołanych lub niepotwierdzonych w jednolitym systemie. To ogranicza asymetrię informacji między pacjentem a placówką i zmniejsza zależność od lokalnych kolejek. Jednocześnie pojawiają się pytania o interoperacyjność systemów gabinetowych z platformą centralną. Bez pełnej integracji ryzykiem pozostaje ręczne dublowanie pracy personelu administracyjnego.

Kluczowym zagadnieniem na kolejne miesiące jest rozszerzenie katalogu świadczeń objętych e-rejestracją. W środowisku systemowym wymienia się kolejne obszary AOS, w których efekt „uwolnionych terminów” mógłby być istotny klinicznie i organizacyjnie. Decyzja ta będzie jednak zależna od gotowości placówek oraz od oceny skutków pilotażu. Równolegle Narodowy Fundusz Zdrowia stoi przed zadaniem zdefiniowania standardów raportowania i kontroli poprawności danych. Bez jasnych reguł egzekwowania raportów system może utracić wiarygodność analityczną.

Z perspektywy NFZ e-rejestracja to również narzędzie nadzorcze, pozwalające lepiej ocenić faktyczną dostępność świadczeń kontraktowanych. Dane zbierane centralnie mogą w przyszłości wpływać na decyzje o alokacji środków i korektach kontraktów. Dla świadczeniodawców oznacza to większą transparentność, ale także większą odpowiedzialność za zgodność raportów ze stanem faktycznym. W praktyce możliwe są różnice interpretacyjne dotyczące „realnej dostępności” terminu. To pole potencjalnych sporów regulacyjnych.

Nie bez znaczenia pozostaje także czynnik społeczny i komunikacyjny. Skuteczność systemu zależy od tego, czy pacjenci będą świadomi jego istnienia i nauczą się z niego korzystać. Bez odpowiedniej kampanii informacyjnej centralna e-rejestracja może funkcjonować równolegle do starych nawyków, zamiast je zastępować. W dłuższej perspektywie projekt ten należy postrzegać jako element większej transformacji cyfrowej ochrony zdrowia. Jej powodzenie będzie mierzone nie liczbą wdrożeń, lecz realnym skróceniem czasu do świadczenia.

Źródła: Rynek Zdrowia, Centrum e-Zdrowia
Opracowanie redakcyjne: Debaty Zdrowie