Narodowy Fundusz Zdrowia wprowadza od 2026 r. nowe zasady organizacji i rozliczania rehabilitacji, obejmujące zarówno świadczenia realizowane w trybie ambulatoryjnym, jak i w warunkach domowych. Celem zmian jest uporządkowanie koszyka świadczeń, ujednolicenie praktyk w skali kraju oraz racjonalizacja kosztów, które w ostatnich latach rosły szybciej niż budżet przeznaczony na rehabilitację.

Jednym z kluczowych elementów reformy jest doprecyzowanie relacji pomiędzy rehabilitacją domową a ambulatoryjną. NFZ chce ograniczyć sytuacje, w których świadczenia realizowane w domu pacjenta zastępują wizyty w poradniach rehabilitacyjnych bez wyraźnych wskazań medycznych. W praktyce oznacza to bardziej restrykcyjne kryteria kwalifikacji do rehabilitacji domowej oraz większy nacisk na leczenie w trybie ambulatoryjnym tam, gdzie jest to możliwe.

Dla świadczeniodawców zmiany te mają istotne znaczenie operacyjne i finansowe. Rehabilitacja domowa jest droższa w realizacji, ponieważ wymaga dojazdów personelu, dłuższego czasu pracy i bardziej rozproszonej organizacji. Ograniczenie jej zakresu może poprawić kontrolę kosztów po stronie NFZ, ale jednocześnie wymusi na placówkach przebudowę struktur zatrudnienia i planowania grafików terapeutów.

Z perspektywy pacjentów nowe zasady mogą oznaczać konieczność częstszego dojazdu do placówek rehabilitacyjnych, co w przypadku osób starszych lub z niepełnosprawnościami może stanowić istotną barierę. Dlatego kluczowe będzie, czy system równolegle zapewni wystarczającą dostępność rehabilitacji ambulatoryjnej w skali lokalnej.

Całość zmian wpisuje się w szerszą strategię NFZ polegającą na uszczelnianiu i standaryzowaniu koszyków świadczeń, aby lepiej kontrolować wydatki bez formalnego ograniczania dostępności. Dla rynku oznacza to jednak okres dostosowawczy, w którym część podmiotów będzie musiała zrewidować swoje modele biznesowe i strukturę świadczeń.

Źródła: Rynek Zdrowia, PAP
Opracowanie redakcyjne: Debaty Zdrowie